Bloggen is even gevaarlijk als een vork gebruiken

november 27, 2008 - 4 Reacties

Bloggen is gevaarlijk. Net als een vork.

Het hangt er maar van af wie ermee aan de slag gaat en hoe je het gebruikt.

Als je door roekeloos met je armen te zwaaien het oog van je vriend uitsteekt met je vork, denkt niemand eraan om het gebruik van vorken aan banden te leggen.

Is een minister het onfortuinlijke slachtoffer van de vorkenzwaaier, dan zouden we plots allemaal potentiele slachtoffers moeten zijn van vorken.

Dat betekent meteen ook dat iedereen een potentiële dader is en dan lijken extreme maatregelen al snel de normaalste zaak van de wereld.

Waar hebben we dat nog gehoord?

De Crem slaat de bal mis als hij denkt dat hij de komende generaties bloggers op een fatsoenlijke manier leert omgaan met blogs door bloggers die hun boekje te buiten gaan hard aan te pakken.

Een georganiseerde klopjacht en een strenge wetgeving zouden enkel de aandacht vestigen op slechte bloggewoontes. terwijl je er net voor moet helpen zorgen dat bloggers kunnen leren van de besten. Dat ze m.a.w. door veel blogs te lezen en zelf veel te bloggen snel kunnen achterhalen wie die bloggers zijn en waarom hun manier van bloggen net de meest verantwoorde is.

De beste manier om een blog te leren hanteren is net zoals bij een vork door te kijken hoe je ouders of bijvoorbeeld oudere of andere bloggers met een blog aan de slag gaan. En dan zelf aan het bloggen (of prikken) slaan.

Ik geloof niet dat we wetten nodig hebben, wel dat er regelmatig gedebatteerd moet worden over zaken als respect, over perceptie, over het belang van zelfkritiek en coaching. Dat we open blijven spreken over normen en waarden, dat we openlijk blijven kijken naar hoe mensen met en over elkaar communiceren en wat dat met mensen doet.

Het debat over wat kan en niet kan in de blogosfeer is al aan de gang zolang als er blogs bestaan. En het zal altijd blijven bestaan. Geen enkele wet zal het definitief kunnen beslechten.

Uiteraard staat het De Crem – net zoals iedere andere burger van dit land – vrij om juridische stappen te ondernemen tegen iedereen die hem moedwillig en onterecht in diskrediet brengt. We leven in een vrije rechtsstaat waar een individu in principe over voldoende wettelijke middelen beschikt om zichzelf te verdedigen tegen onrecht.

Maar uitpakken met gespierde uitspraken over hoe je met de hulp van je juridische dienst een studente gaat aanpakken is m.i. geen wijze reactie. Veel duurzamer dan het conflict, is de dialoog, iets wat de minister van Defensie toch moeten weten.

Waarom heeft hij niet bijvoorbeeld niet persoonlijk met mevrouw Lubbe Bakker gepraat? Niet om haar een lesje te leren, maar gewoon, om haar zijn verhaal te vertellen? Hij had haar nog altijd kunnen berispen.

En wie weet wat mevrouw Lubbe Bakker dan wel geblogd had? Misschien was ze dan zelf met het verhaal gekomen over hoe percepties verschillen. Misschien had De Crem lof gekregen omdat hij openhartig met haar over het voorval durfde te praten. Dan was hij van de ene dag op de andere misschien de held van de natie ipv de boeman.

Op zijn eigen website schrijft de minister overigens het volgende: “Het contact met u is steeds de toetssteen voor mijn politiek engagement. Politiek is in wezen een dialoog met de burger. Dit gesprek tussen u en mij verloopt op vele wijzen. Het internet helpt hierbij om de kloof tussen burger en politicus, tussen realiteit en beleid zo klein mogelijk te maken.”

Toch iets om over na te denken, me dunkt.

Hannes Couvreur
“It’s not about being superman. It’s about being superbly human.”
http://ledeberg.wordpress.com

Dit opiniestuk verscheen naar aanleiding van uitspraken van Minister Pieter De Crem in het parlement.

Pieter De Crem moest er verantwoording komen afleggen over een incident tijdens zijn verblijf in New York. De Belgische studente Nathalie Lubbe Bakker had op haar blog geschreven hoe De Crem enigszins beschonken in het café zat waar ze werkte. De reden waarom Lubbe Bakker over dit voorval blogde was dat ze geshockeerd was dat de reis naar NY eigenlijk niet echt nodig was geweest maar dat er nu eenmaal niet veel te beleven viel in Brussel.

Uiteindelijk verscheen het bericht in de Belgische pers.

Het verhaal kreeg een staartje toen Lubbe Bakker enkele dagen later ontslagen werd. Op haar blog schreef Lubbe Bakker dat iemand van De Crems kabinet haar baas had opgebeld. Van wie ze dit wist kon ze niet vertellen, naar eigen zeggen om andere mensen te beschermen.

De Crem ontkende eerst dat er contact was geweest tussen zijn kabinet en de café-baas in New York. Vandaag werd De Crem ter verantwoording geroepen in het parlement. Daar gaf hij toe dat iemand van zijn kabinet gebeld had naar de café-uitbater om hem in te lichten over wat mevrouw Lubbe Bakker op haar blog gepubliceerd had.

Minister De Crem nam meteen de gelegenheid te baat om het parlement te waarschuwen voor het gevaar dat bloggen voor deze samenleving is. Bloggen is gevaarlijk en iedereen is een potentieel slachtoffer, zo luidde het.

Als blogger en communicatieprofessional vind ik de reactie van De Crem gevaarlijk en ongepast. Het getuigt van een gebrek aan voeling en inzicht in hoe de blogosfeer in elkaar zit. De radicaliteit waarmee Minister De Crem bloggen veroordeelt is een excuus om met alle mogelijke middelen te kunnen streven naar volledige controle. Die neiging heeft nog nooit tot een duurzame oplossing geleid, maar enkel tot taboes, censuur en geweld.

Veel nuttiger is te kijken hoe bloggers van bloggers kunnen leren, hoe we van het internet een nog beter, nog sneller zelflerend netwerk kunnen maken. Met afspraken, met basisregels, met ruimte voor zelfkritiek en coaching, met ruimte voor spel ook, maar niet met een schrikbewind van represailles, niet in een klimaat van wantrouwen en angst, waarin iedereen benaderd wordt als een potentiële dader en iedereen zich gedraagt als een potentieel slachtoffer.

Ik ken te veel mensen die anders zijn en die zich fatsoenlijk gedragen online om het met de visie van de minister eens te zijn.

Advertenties